سلام دوستای گل من

فقط اومدم عید سعید قربان و

                                         بلندترین و قشنگترین شب سال یلدا رو به همتون تبریک بگم

امیدوارم کنار خانواده هاتون بهتون خیلی خیلی خوش بگذره

اجیل خوردین به یاد منم باشین

تو آن بهار رنگی هستی که خجالت پاییز از وجودت گر  می گیرد و سرخ می شود

تو همان قناری کوچکی که لالایی شبهای بی تو و فردای انتظار را برایم زمزمه می کنی

زیبای من

ستاره ام را مدتی است گم کرده ام

دستان آجری من سخت شده اند دیگر حتی توان برداشتن برگهای کاغذی ات را که برایم روز رفتن به یادگار گذاشتی را ندارند

برگرد

ستاره وار منتظرم

همگی خسته نباشید

اول از همه ممنون که تو این مدت منو با نظرای خوشگلتون همراهی کردین

دوم اینکه اگه دیر به دیر بهتون سر می زدم واقعا معذرت می خوام

وسوم اینکه کم کم داره کلاسای دانشگاه شروع می شه و من از این به بعد کمتر می تونم آپ کنم ولی شما منو تنها نذارین نظراتونو حتما می خونم و به یادتون هستم

تا بعد گلای من

فداتون سحر

رمضان

ماه نزدیکی به خدا

ماه  توجه به نعمت های خدا

ماه توبه و برگشتن از گناه ها

ماه پر برکتی که لحظه به لحظه و نفس به نفس برای ما شور و شوق و ثواب به همراه داره

بلاخره ماه رمضان اومد

بیاین همگی با هم قول بدیم از ثانیه ثانیه ی این ماه عزیز استفاده کنیم

بیاین قول بدیم از هر آنچه گناهی که قبل مرتکب شدیم توبه کنیم و سعی کنیم حداقل توی این روزای مقدس بنده ی خوبی برا خدا باشیم

و

یادمون نره سر سفره ی افطار این سفره ی همدلی  برای تمام بنده های خدا مخصوصا بیماران دعا کنیم

آخه می گن دعای روزه دار زودتر مستجاب می شه

پس قول بدیم...

بهار چشم به راهت نشسته ام اینبار

تمام فاصله ها را گسسته ام اینبار

اگرچه در قفسم کرد این زمین یک عمر

به انتظار رهایی نشسته ام اینبار

زمان:

          بس کند می گذرد برای آنان که در انتظارند

          بس تند می گذرد برای آنان که می ترسند

          بس طولانی است برای آنان که در اندوه هستند

          و بس کوتاه است برای آنان که سر خوشند

اما

          ابدی است برای آنان که عاشقند...

                                                                       (  هنری ون رایک )

زچشمش دلم هرچه پرهیز کرد

                             ولی عاقبت تن به تقدیر داد

خدا وقت تقسیم قسمت به ما

                             از آن لقمه های گلوگیر داد...

تا غم آویز آفاق خاموش

ابرها سینه بر هم فشرده

خنده ی روشنی های خورشید

در دل تیرگی ها فسرده

ساز افسانه پرداز باران

بانگ زاری به افلاک برده

                                                       ناودان ناله سر داده غمناک!

روز،در ابرها رو نهفته

کس نمی گیرد از او سراغی

گر نگاهی دود سوی خورشید

کور سو می زند شب چراغی

ور صدایی به گوش آید از دور

هوی باد است و های کلاغی!

                                                     چشم هر برگ از اشک لبریز!

می برد باد تا سینه ی دشت

عطر خاطر نواز بهاران

می کشد کوه بر شانه ی خویش

بار افسانه ی روزگاران

من در این صبحگاه غم انگیز

دل سپرده به آهنگ باران

                                                     باغ ، چشم انتظار بهار است!

دیرگاهی است کاین ابر انبوه

از کران تا کران تار بسته

آسمان زلال از دم او

همچو آیینه زنگار بسته

عنکبوتی است کز تار ظلمت

پیش خورشید ، دیوار بسته

                                                    صبح ،پژمرده تر از غروب است!

تا بشویم ز دل ابر غم را

در سر من هوای شراب است

باده ام گرنه درمان درد است

مستی ام گرنه داروی خواب است

با دلم خنده ی جام گوید:

پشت این ابرها آفتاب است!

                                                    بادبان می کشد زورق صبح!

مثل تموم عالم حال منم خرابه  

مثل تموم بختا ، بخت منم تو خوابه

                            سنگ صبورم اینجا طاقت غم نداره

                             طاقت اینکه پیشش ، گریه کنم نداره

حالی واسم نمونده دنیا برام سرابه

داد می زنم که ساقی می خونه بی شرابه

                            یادی نکردی از من رسم رفاقت این نیست

                            اشکی برام نریختی ، عشق و صداقت این نیست

دشمن راه دورم ، درد دلم فریاده

جاده به جز جدایی هیچی به من نداده

قصه ی امروز من صنعت شعری نداره

مثل من غریبه و تو غصه ها کم میاره

ز شرار دل می سوزم ز تمامی وجود

بسم رب الشهدا ، یکی بود یکی نبود

یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود

روزای جبهه و جنگ روزای قشنگی بود

روزای قشنگی بود روزای سخت جدایی

کاشکی جنگ تموم نمی شد می شدیم کربلایی

توی جنگ و جبهه ها یه بچه ی کوچیک بودم

نبودم جبهه ولی مرد اونا نزدیک بودم

خاطرات اون روزا هیچ وقت زیادم نمی ره

مرغ دل به یاد تابوت شهید پر می گیره

مادری چشمش به در چرا عزیزم نیومد

بعد چند روز پسرش به روی دستا می یومد

اما بعد جبهه ها ما از خدا جدا شدیم

لباس خاکی فراموش شد و بی وفا شدیم

یا ابا صالح پس کی میایی

                  یا ابا صالح پس کی میایی

دست بیعت به شهید و آرمانش نزدیم

اون چیزی که اونا خواستند ما ،هرگز نشدیم

اون جا با ذکر حسین شبونه معبر می زدن

همه جا جار می زدن غلام ابن الحسنن

ذکر یا بن العسکری از لبشون کم نمی شد

غیر یا مهدی چیزی به دردا مرهم نمی شد

اینجا کم کم خاطراتو از تو ذهنا می برن

دیگه حرفی از شهید تو مجلسا نمی زنن

اونجا ناله می زدن چرا آقامون نمی یاد

حال جبهه خبر از حضور آقامون می داد

اینجا خون به قلب ناز مهدی زهرا شده

سوز موسیقی طنین انداز محفل ها شده

اونجا کرخه و دوکوهه جنت جانبازا بود

جزر و مد رود دز مبهوت اشک چشما بود

اینجا با زخم زبون جانبازو تحویل می گیرن

همه ی عزت و تو ثروت و تحصیل می بینن

اونجا سربند اباالفضل به همه توون می داد

بسیجی با لب تشنه لب دریا جون می داد

اینجا غیرت می دن و عشق تمدن می خرن

با حجاب بی حجاب دم از تمدن می زنن

اونجا رفتن روی مین که دنیا رو رها کنید

درد بی درمون دنیا دوستی رو دوا کنید

اونجا زیر برف و بارون، توی سنگرای سرد

اینجا ویلا و تجمل هتلا نشون بدن

یکی محزون یکی خندون شیوه ی اونا نبود

این طریق نبوی و سیره ی مولا نبود

در ازای پاره ی دلی که جبهه داده بود

خونه ی خشتی سزای مادر شهید نبود

این وصیت نامه ی بت شکن خمین نبود

روی بوم خونه ها جز پرچم حسین نبود

یا ابا صالح پس کی میایی

                       یا ابا صالح پس کی میایی

کوچه های شهر ما بی روضه و دعا نبود

جای هر خون شهید تو مجلس گناه نبود

رهبر غریب ما اون روزا دلگیر نبود

صورت شبیه ماهش اینقدر پیر نبود

رد پای شهدا تو زندگی یا گم شده

شیوه ی عصر جهالت شیوه ی مردم شده

یا ابا صالح پس کی میایی

                       یا ابا صالح پس کی میایی

چطوری روز قیامت آقا رو صدا کنیم

تو چشای مادرش زهرا چطور نیگا کنیم

آقاجون دستم بگیر رنگ جماعت نباشم

دیگه از جدت حسین دارم خجالت می کشم

حالا که اومده مردی که رفیق شهداست

بچه ی جبهه و جنگ و با صفا و با خداست

اومدم آشتی کنم با تو به وا... آقاجون

روتو بر نگردون از من جون زهرا آقا جون

بس که بد سر زده از من دیگه دل خسته شدم

به سرم هرچی بیاد حقمه وا... آقا جون

آقا من تو رو قسم می دم به یک مرد غریب

همونی که کشته شد کنار دریا آقا جون

همونی که یه روزی خیمه هاشو آتیش زدن

دخترش آواره شد میون صحرا آقا جون

مددی کن که شبیه شهدا پاک بشم

ذکر یابن العسکری بگیرم و خاک بشم

یا ابا صالح پس کی میایی

                       یا ابا صالح پس کی میایی

*ناقوس می نوازدوتکرار می شوی

    بیت تمام اول اشعار می شوی

                                  با چشمهای نافذ بی انتهای خود

                                    اطراف سرزمین دلت دیوار می شوی

                                                  مانند یک حقیقت جا مانده در دروغ

                                                  تا حرف عشق می شود انکار می شوی

اخم  است در جواب تو گل خنده های من

بر کلبه ی شوق دلم آوار می شوی

                                    از من مخواه از تو جدا شوم ،عزیز

                                     آخر شبیه ماه به شبم تکرار می شوی

                                                                          دیگر تلاش برای دل بریدن تمام شد

                                                                          بی فایده است با عشق کلنجار می شوی

                                                        حالا بخواب ، ولی قول می دهم

                                                  یک روز سخت از این خواب بیدار می شوی

امروز که داشتم عکسای مدرسه رو نیگا می کردم خیلی دلم گرفت، یادش بخیر اون روزا ، شلوغی و کلی خاطره های خوش که با بچه های مدرسه داشتیم واقعا هیچ روزایی مثل اون روزا نمی شه

داشتم به این فکر می کردم که چه قدر روزای قشنگی بود که یادم اومد حدود 5 ماه پیش یه شعر گفته بودم که  یه جاهایی کم و کسری داشت ، اشکالاتشو سرسری برطرف کردم و گذاشتم تو وبلاگ تا شمام بخونینش البته اگه قابل خوندن باشه

*عجب روزایی داشتیم                    خاطره هایی داشتیم

حال و هوای نابی                        تو فصلامون می کاشتیم

عشق بود و مدرسه                       درس حساب ، هندسه

یه دسته یاس و مریم                      تو باغچه های قصه

درس بلد نبودیم                            تو فکر حد نبودیم

تو شادی ما هیچ کدوم                    هیچ موقع رد نبودیم

تو چشمامون غم نبود                    غصه یه عالم نبود

دلای آسمونی                            هرچی بگی کم نبود

از غصه بیزار بودیم                     با همدیگه یار بودیم

تو فردا سیر می کردیم                   شبا که بیدار بودیم

روزای خوب بارون                     کارنامه های پنهون

تا خونه می دویدیم                       تو کوچه و خیابون

با هم قدم می زدیم                       از شادی دم می زدیم

بازی سرنوشتو                           با عشق رقم می زدیم

رو تخته های سیاه                       گچای زرد راه راه

خنده های بلند و                          گریه های گاه و گاه

برف دلا آب می شد                    قلبا چه بی تاب می شد

وقتی همو می دیدیم                     شبامون آفتاب می شد

فصل سبز بهاری                        روزای بی قراری

از درس و از معلم                      همش بودیم فراری

مدرسه رو می  خواستیم               توش آشیونه کاشتیم

رو تک تک دیوارا                     یادگاری گذاشتیم

وقتی هوای غم بود                     وقتی ستاره کم بود

تو آسمون چشما                         بارون خیس و نم بود

اشکای دونه دونه                       آشتی بی بهونه

فقط همو می خواستیم                  دست و سر و یه شونه

روزای خوب زود گذشت             خاطره ها برنگشت

شیشه ی آرزوها                       رو طاقچه ی غم شکست...

با تو هستم

                ای مسافر

                            ای به جاده تن سپرده

ای که دلتنگی  غربت منو از یاد تو برده

                                           هنوزم هوای خونه عطر دیدار تو داره

                                           گل به گل، گوشه به گوشه، تو رو یاد من میاره

با تو من چه کرده بودم که چنین مرا شکستی

بی وداع و بی تفاوت ، سرد و بی صدا شکستی

 به گذشته برمی گردم به سراغ خاطراتم

                                       تازه می شود دوباره از تو داغ خاطراتم

به تو می رسم همیشه در نهایت رسیدن

هر کجا باشی و باشم به تو برمی گردم از من

                         این تویی همیشه ی من توی آیینه ی تقدیر

                       با همه شکستم از تو نیستم از دست تو دلگیر

با تو من چه کرده بودم

                    که چنین مرا شکستی

بی وداع و بی تفاوت،

                         سرد و بی صدا شکستی

شب بودو ستاره

شب بود و تنهایی

شب بود و غربت و دلتنگی

شب بودو...

باران تندی می بارید

انگار آسمان با خودش دعوا داشت

دانه های درشت باران به روی گلبرگهای لطیف گل نرگس تازیانه می زدنند

به کدامین گناه ؟

 نمی دانم

سراسر بی کسی

سراسر دلواپسی

سراسر ترس

ترس از نیامدن عزیزی که قول آمدن داده بود

چشم در راه و منتظر نشسته بود

با اندک صدایی بارها بر می خواست و می نشست

بارها با کسی که نبود حرف می زد

به کسی که نیامده بود لبخند می زد

و با یاد کسی که قرارش را فراموش کرده به رویاهای دور دست می رفت

آخر او قول داده بود روز تولدش اولین کسی باشد که این روز را به او تبریک می گوید

شب شد

روز تولد هم تمام شد

شب بود

شب بود اما

              اما

                تو نیامدی

تو قرارت را فراموش کردی

کاش...

خیال کردم بری می ری از یادم

                                  تو رفتی و نرفت چیزی از یادم

تو رفتی تازه عاشق تر شدم

                                 از اونی ام که بود بدتر شدم...

*دستور رسیده کنار بگذارم تو را

با دستهای خودم به باد بسپارم تو را

یا اینکه تا ابد بنشینم به راه

و ثانیه ثانیه بشمارم تو را

تصمیم من شده بکشم بهار را

در گوشه های خالی اش بنگارم تو را

دست تو را جدا بکنم از دست مرگ

با عشق بکشم به حصارم تو را

جام شراب منی تصمیم گرفته ام

یک شب دوباره به لب آرم تو را

گفتم که یادشان نرود ، غزلم

هرگز دوباره کنار بگذارم تو را

به تمام سرخ های اجتناب ناپذیر گاز می زنم

                                                       تا

                                             تو

                       آدم شوی...

خیلی وقته که ندیدمت گلم بی قرارم تا ببینمت گلم

تو سکوت پشت این پنجره ها موندگارم تا ببینمت گلم

پیش کش نگاه تو قلب منه

یاد حرفات منو آیش می زنه

همه هستی ام به فدای تو گلم با تو بودن تنها خواهش منه

کاشکی پرنده ای بودم پر می زدم رو بومتون

شاید یه روز پنجره ها رو وا کنی

آبم بدی دونم بدی عشق و خودت یادم بدی

                   شاید یه روز اسم منو صدا کنی

گریه هام مرهم دردای منه  یه صداس به عشق فریاد شدنه

یه پرنده ی اسیر بی صدا  داره اسم تو رو فریاد می زنه

نفسای آخره آه ای خدا

دل من جون داره می ده بی صدا

من می خوام یه بار دیگه ببینمش تا بپرسم که چرا رفته چرا؟

کاشکی پرنده ای بودم پر می زدم رو بومتون

شاید یه روز پنجره ها رو وا کنی

آبم بدی دونم بدی عشق و خودت یادم بدی

                   شاید یه روز اسم منو صدا کنی

حالا که باهم یکی شدن دلامونو

حالا که جاده ها افتادن به پامونو

یکی از اون بالا انگار داره می شنوه صدامونو

به گمونم که اثر داره دعامونو

همسفر ای هم ستاره راه بیافتیم که خودش داره هوامونو

دل اون سوخته برای گریه هامونو

خودش داره هوامونو

می شه هر سنگ بیابون

برای ما یه نشونه

                              که بتونه ما رو تا کنار دریا برسونه

                                                                       برسونه

همسفر ای هم ستاره سر رو شونه های من بذار دوباره

وقتی برفا آب بشن رودخونه سر رو شونه ی دریا می ذاره

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

                             دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

                                                              اکسیر من ، نه اینکه مرا شعر تازه نیست

                                                                                 من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

                                                               سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست

                             در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

 گاهی تو را کنار خود احساس می کنم

                            اما چقدر دلخوشی خوابها کم است

                                                            خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست

                                                                                  آیا هنوز آمدنت را بها کم است؟

                                                                                                                                   (( استاد بهمنی))

می توانی بروی ، قصه و رویا بشوی

می توانی بروی ، راهی دریا بشوی

می توانی فقط از زاویه ی یک لبخند

در دل سنگ ترین آدم ها جا بشوی

دانه ی برفی و آنقدر ظریفی که فقط

باید از این طرف شیشه تماشا بشوی

آی ، مثل خوره این فکر عذابم می داد

چوب ما را بخوری ، ورد زبان ها بشوی

من و تو مثل دوتا رود موازی بودیم

من که مرداب شدم

                          کاش تو دریا بشوی...

                                                      مهدی فرجی

رو درو دیوار این شهر همش از تو یادگاره

                   توی این کوچه ی تاریک منو تنها نمی ذاره

                                            یاد حرفای قشنگت که تو قلبم لونه می کرد

                                                           یاد دل تنگی چشمات که منو بهونه می کرد

می زنه آتیش به جونم پس کجایی مهربونم

                  آخه من ترانه هامو واسه ی کی پس بخونم

                                          دل من هواتو کرده آخ کجایی نازنینم

                                                        کاشکی بودی و می دیدی بی تو من تنها ترینم

توی این بازی که ساختی من همه هستی مو باختم

                  زیر پات گذاشتی آخر عشقی که من از تو ساختم

                                         اگه تو دوسم نداشتی از دلم خبر نداشتی

                                                           دلت از سنگ شده انگار که منو تنها گذاشتی

می شینم منتظر اینجا تا تو برگردی دوباره

                  تا بشینی پای حرفام بریم تا ماه و ستاره

                                        می دونم میای یه روزی ، یه روزی که خیلی دیره

                                                       یه روزی دل شکسته ام سر این کوچه می میره

می زنه آتیش به جونم پس کجایی مهربونم

                 آخه من ترانه هامو واسه ی کی پس بخونم

                                       دل من هواتو کرده آخ کجایی نازنینم

                                                         کاشکی بودی و می دیدی بی تو من تنها ترینم

دلتنگی یا تو بردار به روی قلبم بذار

تکیه بده به شونم تو این مسیر دشوار

اگه منو نمی خوای حرف دلم رو گوش کن

فقط برای یکبار بعدش خدا نگهدار

                                       بعدش خدا نگهدار..

تنهایی خیلی سخته وقتی چشام به راهه

وقتی که شب سیاهه وقتی بدونه ماهه

تنهایی خیلی تلخه وقتی که بی تو هستم

تنها می مونه دستم با این دل شکستم

دلتنگی یامو بردار پیش خودت نگهدار

هروقت که تنها شدی منو به یادت بیار

داری می ری نمی خوام وقت تو رو بگیرم

این حرف آخر من دوست دارم

                                           می میرم

تنهایی خیلی درده اگه نیای تو خوابم

وقتی تو اضطرابم تو هم ندی جوابم

تنهایی خیلی سرده وقتی پیشم نباشی

تو، آتیشم نباشی بیدار می شم نباشی

                        تنهایی خیلی سردمه

تو خود خود سلامی یه سلام پاک و گیرا

مث معجزه می مونی واسه این همیشه تنها

مث اون شعر قشنگی که می شینه روی لبهام

مث اون ستاره ای که پرسه می زنه تو شبهام

تو یه وقتایی سیاهی مات و ساکت و پر از غم

گاهی هم زلال و ساده مث بارون مث شبنم

گاهی ساده ای و پاکی مث پرواز قناری

که گمون می کنم انگار هیچ غمی تو دل نداری

گاهی دلگیر می شی اون قدر که نگات تاریک و تاره

شب می شینه توی چشمات یه شب پر ازستاره

هرچی هستی هرکی هستی من تو ، تو رویا ساختم

تو رو با همین ترانه زنده کردم و شناختم

تو خود زندگی هستی از همیشه تا دوباره

یه ترانه ی قشنگی که تمومی هم نداره

هرجای دنیا که باشی، تو خود خود سلامی

تا هنوز و تا همیشه بهونه ی ترانه هامی

می دونم من برات مهم نیستم

می دونم منو یادت رفته

می دونم نمی خوای منو ببینی

می دونم دلت برام تنگ نشده

می دونم...

لا اقل به فکر ماهی توی تنگ پشت پنجره باش...

پاییز

 تمام برگها را به باد می سپارم

و به تماشای رقص شان دست در دست باد می نشینم

اشکی غریب سراپایم را

در گرمای خود می سوزاند                    خواهش ها را به کلبه ی خاموشی دلم راه

                                                    نمی دهم

و فریاد بی امن حسرت را به سکوت فرا می خوانم

قلم مویی می خواهم تا طراوت عشقم را

                                                             به زرد شدن وادارم...

تو که رفتی پریشون شد خیالم

همه گفتند که من دیوونه حالم

نمی دونند که این دیوونه در فکر شفا نیست

                                                      که

                                                         هرچی

                                                       باشه

                                              اما                 

                                                                              بی وفا نیست...

نمیدونستی دوست دارم گذاشتی رفتی اگه می دونستی چیکار می کردی؟

هر موقع کسی دوست داشت و تو نمی خواستی اس فقط یه راه حل داره

بهس بگو دوسش داری

                       انقدر راحت می ذاره میره پشت سرشم نیگا نمی کنه

وقتی تنهایی وقتی بی کسی وقتی دلت می گیره هیچ کس نیست که به دادت برسه

همه ی آدما وقتی دوست دارن و باهاتن که تو هم شاد باشی که تو بخندی که توهم مشکلی نداشته باشی که به اونا نیاز داشته باشی

آره ...       

آره همه بی وفا شدن همه رفتن هیچ کسی این نزدیکیا نیست که حرف دلتو بهش بگی

تازه باشه کی دیگه به حرف دل آدم گوش می کنه

باید بری یه جایی که هیچ کی نباشه بری یه جای دور

بری داد بزنی و زار زار گریه کنی

بری

بری وحرفتو فقط به یه نفر بگی

یکی که اون بالا همیشه هواتو داره

یکی که وقتی همه می رن اون هست

یادت میاد گفتی به من گفتی که قلبمو می خوای

گفتی که من هر جا برم همیشه دنبالم می یای

حالا تو رفتی و هوا بد جوری طوفانی شده

هدیه ی اون روزای خوب یه گوشه زندونی شده

بیا و بردارو برو قلبمو دادم مال تو

قلبی که تا همیشه ها می مونه تو خیال تو

یک شنبه صبح ، قهوه ی تلخ و تراس و کوه، یک شنبه صبح،

                                                                               نم

                                                                               نم

                                                                               اسفند

                                                                                       روی دشت

در آسمان تراکم یک فرصت سپید ، تکرار 7بود که آهسته می گذشت

77،777،7

77،777

7

تکرار بی نهایت این قیچی سپید،هاشور تیره ای زده در نخ نمای دشتجنگل ، نمای مه زده اش را وسط کشید، جنگل جدال قیچی اعداد بود و مه

سیال غمگنانه یک بختک سیاه ، بر شانه هی شرجی اسفند گشت و گشت-

در ناگهان ممتد یک شیهه ی زمخت، باروت و سرب داغ فضا را مچاله کرد

تالاب در هجوم غژاغیژ غوک ها ، سرِید در سکوت زمین لحظه ای پلشت

از آسمان مدام وزیدن گرفته بود، بارانی از

                                                           تراوش

                                                                    قیچی

                                                                            رسوب

                                                                                      پر...

88،888،8

888،88

8

َََ

شاعر نشست قافیه را ردیف کرد،پایان بیت آخر،امضا...(نقطه چین)

خانم به خانه آمد،]یک 8 در سبد[ شاعر ،کباب قیچی،باران ،غروب رشت...

حالا تو نیستی و اینجا چتر تو جا مونده پیشم

یادته بهت می گفتم تو بری دیوونه می شم

یادته روی شونه ی تو سرومو گذاشته بودم

یادته با گریه گفتم بی تو من پوچ و نبودم

ولی خندیدی وگفتی من و ترک و بی وفایی؟

حالا یه عمریه رفتی نمی یای بگو کجایی؟

بعد رفتنت عزیزم من تو تنهایی ام اسیرم

تا که برنگردی پیشم من یه پاییزی پیرم

مهربونم گل باغم من هنوزم چشم به راتم

اگه برگردی می بینی تا همیشه پا به پاتم